10. dziwnych dni - 6. dzień

Jestem...szczerze z siebie dumna, napisałam to. O dziwo... podoba mi się, pewnie za dwa miesiące już nie xD ale  nieważne Pierwszy raz piszę o żywych ludziach... bałam się jak cholera... Ale jakoś poszło.
Pairing na dziś to Phan czyli AmazingPhil i Danisnotonfire.
Enjoy ^^

......................................................................................................


 - Hej Dan co robisz? Za godzinę mamy być w  BBC, rusz tyłek! - usłyszałem zza drzwi i westchnąłem. Nagle karze się spieszyć, a dziesięć minut temu siedział na kanapie i grał w Buzz...Widziałem to, ponieważ  byłem akurat po szklankę soku. Powoli wyłączyłem komputer oczywiście specjalnie się ociągałem by wkurzyć bruneta. Śmiesznie wtedy brzmiał, zwłaszcza, gdy mówił "Dan, nienawidzę cię!" albo "Jesteś najgorszy na świece Dan", ogólnie fajnie wymawiał moje imię, gdy był czymś przejęty.
No nic, chyba rzeczywiście czas się zebrać i ubrać w coś normalnego. Hmm... co mamy najpierw. Czarne jeansy, standardzik, co dalej... może dzisiaj zamiast czarnej koszulki, ubiorę tę czarną z twarzą Jokera? Tak, chyba tak zrobię. Założyłem ją na siebie i zacząłem się zastanawiać czy coś jeszcze, chyba tylko moja czarna skórzana kurtka... i będzie git. No ale zanim kurteczkę przyodzieje, ubiorę skarpetki, czarne... pewnie są różne, ale co tam. Na nogi adidasy, włosy uczesane, przy prostowane i ułożone, dezodorant jakiś się znalazł, woda kolońska i gotowe. Dan style gotowy, wyszedłem z pokoju, od razu czołem uderzając o czoło Phila.
- Co ty... Phil co ty robisz? - westchnąłem rozmasowując czoło. Bolało jak... nie powiem co, jakby ten facet miał czaszkę ze stali.
-Czekam na ciebie, gdyby nie to, że tu stoję i gapię się w te drzwi, to pewnie nawet byś nie wyłączył komputera Dan - zaśmiał się zakrywając usta dłonią, jak to miał w zwyczaju. Miał na sobie okulary, co było dziwne, gdyż wcześniej widziałem go w soczewkach.
- Jesteś palantem Phil... - prychnąłem uśmiechając się lekko i oparłem dłoń o jego twarz, odpychając od siebie. Poszedłem w stronę drzwi, by  móc ubrać kurtkę. Jednak nie słyszałem za sobą kroków Lestera. Odwróciłem się i wróciłem do góry próbując go znaleźć. Nie miałem bladego pojęcia gdzie się podział, a to naprawdę było dziwne. Po chwili wszedłem do salon, a Philip stał przy blacie i w ręku trzymał komórkę pisząc coś. Zmarszczyłem brwi, po czym opierając się o framugę drzwi spytałem.
- O co chodzi? - rzucenie tego pytania tak jakby to była czysta oczywistość, że je zadaję sprawiło, że brunet wlepił we mnie swoje błękitne oczy. Chyba stało się coś złego, bo jego wzrok był przerażająco smutny, a oczy nie błyszczały jak zazwyczaj.
- Chris napisał, że PJ miał wypadek i jest w szpitalu, a my niedługo mamy audycję... Dan chcę do niego pojechać... - powiedział cicho roztrzęsionym głosem. Szczerze mówiąc też się zmartwiłem, jeszcze nigdy żaden z naszych teraźniejszych znajomych nie miał wypadku, w dodatku nie wiedzieliśmy nawet w jakim stanie jest PJ. Jednak wiedziałem, że mamy pracę, ale Philip się tak intensywnie i smutno we mnie wpatrywał. I jak tu takiemu odmówić? Jak tak stoi i patrzy tym swoim szczeniaczkowym uroczym wzrokiem? Wyciągnąłem komórkę, wykonałem szybki telefon do radia, na szczęśie dzisiaj mieliśmy gości, a producent był wyrozumiały, więc pozwolił nam wziąć takie wolne.
- Jedziemy, no i... ja prowadzę w tym stanie władujesz nas w drzewo...- powiedziałem szybko po czym zawiozłem nas do szpitala, oczywiście całą drogę brunet trząsł się jak przy wysokiej gorączce, więc wolałem milczeć by bardziej się nie przejął, albo co gorsza, zaczął mówić. Wiedzieć trzeba,że Phil jest gadułą, a jak jest czymś przejęty, albo się martwi to jest jeszcze większą gadułą. To było troszeczkę przerażające i irytujące, ale bardziej przerażające...
Ledwo zaparkowałem ten już wyskoczył z auta i pobiegł w stronę wejścia, pisząc do kogoś, zapewne Chrisa, wiadomość. Wysiałem szybko i popędziłem za nim, po chwili go doganiając, wbiegliśmy prawię, że do środka i Lester od razu przyległ do lady pani od informacji błagając o pomoc w znalezieniu sali 348, babka by szybko się go pozbyć powiedziała które to piętro. Przez sekundę miałem wrażenie, że Phil leci kilka centymetrów nad ziemią, tak szybko biegł, przysięgam, jakby była gdzieś limitowana edycja pluszowych lwów. Ledwo go dogoniłem, a gdy już byliśmy przy sali byłem zdyszany, a serce waliło mi w piersi. Weszliśmy do sali, gdzie na łózku siedział sobie PJ z ręką w gipsie śmiejąc się z Chrisem. W tym momencie chciałem ich zabić, ale zapewne Philip by mi nie wybaczył. Momentalnie owinął ramiona wokół szyi PJ'a i krzyknął.
-  Tak się martwiłem - serio w tym momencie szło pomyśleć, że są w związku czy coś, ale wiedziałem dobrze, że nie. Brunet już tak po prostu miał jak się martwił. Blondyn poklepał go po plecach i odkleił od siebie mówiąc przy okazji, że go ręka boli, za co oberwał ode mnie po głowie.
- Zaraz będzie cię dupa boleć, bo skopię ci tyłek za martwienie Phila, wiesz jaki on wtedy jest.... - westchnąłem, przy uważając kątem oka, że Chris z Pj'em wymienili się nieodgadnionymi przeze mnie spojrzeniami, a Lester ponownie już tego wieczoru wlepił we mnie spojrzenie. Nikt jednak nie skomentował mojego zachowania, jedynie zaśmiali się i zaczęli rozmowę.
Siedzieliśmy tak jeszcze jakieś pół godziny, po czym wywalili nas ze szpitala do domów. Pożegnaliśmy się z Christopherem i wróciliśmy do naszego mieszkanka. Tuż po rozebraniu się z kurtek, gdy już miałem iść do pokoju, brunet powiedział.
 - Dziękuję za dzisiaj Dan, naprawdę. Wiem jaki jestem irytujący gdy się martwię, a ty to zniosłeś, dziękuję - uśmiechnął się do mnie, lekko unosząc lewy kącik ust.
W tym momencie nie wiedziałem co mnie pchnęło do tego by podejść do niego i odgarnąć mu grzywkę. Ani do tego by przysunąć się i musnąć jego usta. Mógłbym powiedzieć, że to żart tak... gdyby to był jeden raz, ja jednak musiałem skosztować tych słodkich warg jeszcze jeden, dwa... nie trzy razy, by w końcu się odsunąć od kompletnie zamrożonego ze zdziwienia bruneta.
- Ummm... nie jesteś irytujący... no może trochę, ale to nic złego, że martwisz się o przyjaciół... - wyszeptałem i odwróciłem się od niego. Poszedłem spokojnie do mojej sypialni i gdy tylko dotknąłem klamki usłyszałem kroki i po chwili zostałem odwrócony, przygwożdżony do drzwi i całowany z pasją przez Philipa Lestera. Chyba znalazłem kolejną rzecz, która jest w nim "Amazing", odwzajemniłem pocałunek, otwierając drzwi podchodząc z nim do łóżka.
 - Masz zły nick Dan... powinno być danisonfire - zaśmiał się odsuwając się ode mnie ze śmiechem. Szczerze? Myślałem, że wyjdzie, jednak on po prostu usiadł na łóżku i uśmiechnął się szeroko
- Za to ty masz idealny AmazingPhilu - podszedłem do niego ściągając koszulkę i uśmiechając się na swój łobuzerski sposób. Tego wieczoru naprawdę przekonałem się jak irytujący jest Phil gdy się o coś martwi.