Rozdział pierwszy

 Pierwszy rozdział nowego opo. Piszę je z moją przyjaciółką. Miłego czytania.

***

<Okita> Kolejna misja... YESSS!!! Znów będzie mógł się wyżyć i przeprowadzić zamach na kapitana (>.>). Wziął swoją ulubioną broń na ramię i poszedł na ratunek małemu kotkowi, który ugrzązł na drzewie. Podbiegł pod drzewo i patrzył jak nieudacznicy z policji próbują wspiąć się na drzewo. Jak zwykle stał obok Hijikaty i komentując co oni robią. Nagle zauważył przechodzącego obok obok zwykłego, normalnego, bezbronnego, niewinnego obywatela tego miasta, gdy zrównał się z nimi w jednej linii. Tak, że przed nimi stało drzewo, a oni stali, od prawej Okita, Hijikata i niczemu niewinny przechodzień. Wycelował w niego swoją bazooką i strzelił, mrucząc pod nosem:
- Shinde Hijikata. - niestety nie trafił, ponieważ durny kapitan się schylił, więc burknął pod nosem – Cholera, nie trafiłem. - a dla zachowania pozorów dodał głośno – Widziałem terrorystę. -

<Hijikata> Co ci idioci wyprawiali pod tym drzewem?!?!?!?! Nie mógł uwierzyć w głupotę swoich podwładnych. Załamka za załamką... Beznadzieja.. Jedyna pożyteczna osoba w całym tym towarzystwie właśnie celowała do niego z bazooki. Zaraz.. chwila.. wróć!!! Celowała do niego z bazooki?! Szybko padł na ziemię unikając morderczego pocisku. A gdy poczuł się bezpieczny wydarł się na Okitę

-CO TO MIAŁO BYĆ?!?!?!?!-podniósł się wściekły z ziemi. Kit z tym, że coś takiego zdarzało się prawie za każdym razem na misjach... Zawsze warto powtórzyć te same pytania...

<Okita> Uśmiechnął się sadystycznie widząc zdenerwowanie na twarzy Hijikaty.
- Pudło. - poszerzył swój już i tak szeroki uśmiech, i dodał – Ale blisko było. -przeładował bazookę i wymierzył ponownie w kapitana.

<Hijikata>Spojrzał na niego ciężkim wzrokiem. No tak.. Jakiej to odpowiedzi powinien się spodziewać po tym, tym.. małym niewyżytym sadyście?! Odpalił fajkę, a gdy zauważył wymierzoną w swoją stronę dalekosiężną broń masowego rażenia, oparł dłoń na lufie i przekierował z dala od siebie.

-Odłóż to, bo się jeszcze poranisz..-mruknął. Jakoś taki mało zabawny nastrój miał dzisiaj. Dobrze, że Kondo zorganizował wieczorem imprezkę dla swoich ludzi..

<Okita> - Hee? - mruknął i spojrzał z powrotem na drzewo. Już do końca ich bardzo poważnej misji (-__-) obserwował drzewo pełne idiotów. Gdy to się w końcu skończyło, usiadł z tyłu pojazdu pośrodku, grał na konsoli.
- Shinde Hijikata. -powiedział głosem wyprutym z emocji

<Hijikata>Nie zwracając uwagi na zdziwienie chłopaka popatrzył na drzewo. Po skończonej misji uwalił się na miejscu obok kierowcy i zaczął rozwiązywać krzyżówkę.

-Shinde Okita.-Mruknął tylko w odpowiedzi nie odrywając oczu od książeczki. I tak, na jakże pasjonującej, interesującej i intrygującej wymianie zdań zeszła im cała podróż. Która długa jakoś bardzo nie była, ale mniejsza. Dobrze dla tych, którzy z nimi jechali. W końcu dotarli do kwatery i wysypali się z „samochodu”. Hijikata poszedł do pokoju się trochę odświeżyć. Nie odezwał się, bo po co komukolwiek coś mówić?

<Okita> Poszedł od razu do siebie i zaczął się rozbierać. By po wkurzać trochę Hijikatę Okita podreptał nago do łazienki kapitana i otworzył drzwi.

<Hijikata>Gwizdał sobie jakąś melodyjkę pod prysznicem, i nawet nie zauważył gdy ktoś mu się wkradł do łazienki. Ponieważ to miała być szybka kąpiel, to już powoli wychodził. Wystawił rękę spod zasłony i natrafił na miękkie, ciepłe coś. Przesunął niczego nie świadom ręką po jakimś wiszącym dzyndzelku. Takie w sumie całkiem spore i no.. dziwne. Wsunę rękę w szczelinkę i lekko to zmacał...Hmmm. Ciekawe co to...

<Okita> Z rumieńcem na pół ryjca mruknął pod nosem – Shinde Hijikata. - i wyrwał się z jego ciekawskich rąk nim doszło do czegoś poważniejszego. Przeklinając na niego w myślach zamknął się w pokoju i ubrał szybko. „Śmierć! Śmierć Hijikacie. Zabije go, zabije, zabije, zabije. Przywiążę gdzieś i poodcinam mu wszystkie członki, oczywiście na początku go wykastruje...” pomyślał zdołowany szatyn.

<Hijikata>Zdziwiony wystawił głowę z prysznica. Usłyszał groźbę i trzaśnięcie drzwiami.

-Shinde Okita?... -odpowiedział niepewnym głosem. Nie obczajał, co tu właśnie zaszło. Wzruszył ramionami i zaczął się wycierać. Kilka minut później siedział na dole zresztą towarzystwa i popijał sake. Ciągle zastanawiał się co zaszło w łazience. Najwyraźniej kogoś zmacał. A z odgłosów wynikało, że to.. Okita. Załamka i czoło na blacie załamanego człowieka.

<Okita> Ogarnął się i zszedł na dół. Dorwał się do ledwo otwartej butelki z sake i zaczął pić spokojnie z gwinta. Oczywiście już przy wejściu zauważył Hijikatę i odszedł w drugi kąt pokoju, unikając jego spojrzenia. To był dla wszystkich tam obecnych istny szok. Kapitan i Okita się unikają... SZOK!!!

<Hijikata>Chlał do późna w nocy, a to, że nie natknął się na Okitę w międzyczasie było mu bardzo na rękę. W końcu, ledwo się trzymając na nogach, zawlókł się do swojego pokoju. Wyczerpany padł na łóżko tak jak był. Chwilę poleżał, ale potem, nadwyrężając siłę woli pozbył się butów i góry od munduru. No. Tak już spać można...

<Okita> Wypił trzymaną butelkę sake i chwiejąc się z rumieńcami stworzonymi przez alkohol poszedł za brunetem. Zasłonięty mgiełką alkoholowego upojenia mózg podpowiadał mu, że to właśnie ma zrobić, że musi go o coś spytać. Stanął przed zamkniętymi drzwiami od pokoju Hijikaty i zadawał sobie pytanie „Wejść, czy nie wejść?”, w końcu jego ciało samo zdecydowało i wślizgnął się do środka.